Ujmowanie przedmiotów cz. 11

To samo dotyczy przedmiotów imaginatywnych, występujących pojedynczo. Jako przykład niech nam służy rzeźba młodzieńca w biegu. Widzimy wyraźnie, iż młodzieniec ten zdąża w pewnym określonym kierunku, do pewnego określonego celu, a któż z nas umiejscowi ten cel w świecie przestrzennym, który nas otacza? Absurdalne byłoby twierdzenie, że zdąża on np. do drzwi, przy których sprzedają bilety wstępu na wystawę. Młodzieniec ów zdąża do jakiegoś miejsca w jakimś imaginatywnym świecie przestrzennym, który nie jest nam dany.

internetowy sklep z kosmetykami

Charakter jego ruchów wskazuje na jakąś niezrealizowaną przestrzeń, tworzy jakby pewien wskaźnik na pewien niespełniony imaginatywny świat. Oczywiście, mowa tu o wyrzeźbionej postaci, a nie o marmurze, który znajduje się w tej samej sali, co moje ciało. Odczuwali to rzeźbiarze i dlatego stawiali swe rzeźby na postumentach, jakby wynoszących postać wyrzeźbioną poza przestrzeń rzeczywistą. Podobną funkcję pełnią ramki przy obrazie, ciemność dokoła ekranu, czy kurtyna w teatrze. Podnoszenie się bowiem kurtyny symbolizuje w doskonały sposób przechodzenie naszego nastawienia na świat rzeczywisty w nastawienie na świat imaginatywny.

internetowy sklep z kosmetykami